Сочинение Менингит отбасым

Менің отбасым – бұл менің өмірімнің ең қымбатты, ең жылы бөлігі. Кейде ол туралы ойласам, ішім бір түрлі жылып, кеудеме бір ерекше мейірім толып кетеді. Біздің үйдің төрінде, әжемнің көзіндей мөлдір, үлкен бір сурет ілулі тұрады. Сол суретке қарасам, бүкіл отбасымыздың тарихы көз алдыма келеді. Менің түсінуімше, әр отбасының өз сыры, өз бақыты, тіпті өз қиыншылықтары болады. Біздің отбасымыз – менің бүкіл ғаламым.
Менің әкем – үйдің тірегі. Ол әрқашан жұмыстан кеш қайтады, бірақ келген сайын маған «Қалқам, сабағың қалай?» деп сұрайды. Оның даусында сондай бір салмақтылық пен жайлылық бар. Әкем үндемейтін адам, бірақ оның істеген ісінің бәрі біз үшін. Ол екі қолымен жұмыс істеп, біздің ешнәрсеге тапшылық көрмеуімізді қамтамасыз етеді. Мен оның саусақтарының біраз кедір-бұдыр екенін байқаймын – ол жұмыстың, еңбектің ізі. Әкемнің сол қолдары маған әрдайым күш пен сенім ұялатады. Ол бізбен сирек ойнаса да, оның жай ғана жанымызда тұруының өзі бізге тыныштық сыйлайды.
Ал анам – біздің үйдің шуағы. Ол ертемен тұрып, бізге дәмді таңғы ас әзірлейді. Анамның аспаздығына ешкім жетпейді: оның бауырсағы майдай еріді, сорпасы балдай тәтті. Бірақ анамның ең ұлы өнері – бізді түсіну. Ол менің көңіл-күйімді көзімнен оқиды. Мектептен ренжіп келсем, ол мені құшағына алып, еркелетіп, маңдайымнан иіскейді. Сол сәтте менің барлық қайғым ұмытылып кетеді. Анам менің ең жақын досым, мен оған барлық сырымды айтамын. Ол мені ешқашан ұрыспайды, тек ақылмен түсіндіреді.
Менің ағам – мен үшін мақтаныш. Ол үлкен қалада оқиды, тек жазғы демалыста ғана үйге келеді. Ол келгенде біздің үйдің іші шыр айналып, қуанышқа толып кетеді. Ағам менімен бірге компьютерде ойнайды, кейде менің сабағыма көмектеседі. Ол маған қиындықтардан қорықпауды, үлкен армандарды көздеуді үйретеді. Мен оған қатты ұқсағым келеді. Ол кетіп қалғанда, мен мұңайып қаламын, бірақ оның маған жазып жіберген хаттарын оқып, жұбанамын.
Кішкентай қарындасым Айша – біздің үйдің күлкісі. Ол төртте ғана, бірақ өзінің кішкентай ғана ісімен бүкіл үйді шулатып жібереді. Ол менің артымнан еріп, әр ісіме араласады. Мен сабақ жазсам, ол да қағаз бен қалам алып, «мен де жазамын» деп отырады. Кешке ол бізге би билеп көрсетеді, немесе әжейге еліктеп, қызық әңгімелер айтады. Айшаның күлкісі біздің үйді шамдай жарық етеді.
Ал әжем – біздің отбасымыздың жүрегі. Ол өте қарт, бірақ көзі мөлдір, ақылы кемеліне келген. Әжем кешке бізге ертегілер айтып береді. Ол ертегілер емес, оның өз өмірінің оқиғалары. Ол соғыс кезінде қалай аштық көргенін, қалай жас күйеуін майданға шығарып салып, жалғыз өзі балаларын өсіргенін айтады. Сол әңгімелерді тыңдап отырып, мен отбасымыздың қандай берік екенін түсінемін. Әжемнің айтуынша, отбасы – бұл бір ағаштың тамырындай, олар неғұрлым тереңдесе, ағаш соғұрлым берік болады.
Біз әр жексенбі сайын бір үстелдің басына жиналамыз. Сол күні анам міндетті түрде үлкен дастархан жайып, бәріміз отырамыз. Әкем шай құяды, әжем батасын береді. Біз тамақтанып отырып, өткен аптада болған оқиғаларды талқылаймыз. Менің мектептегі жетістіктерімді мақтан етеді, ағамның жаңа жаңалықтарын тыңдайды. Сол сәтте мен өзімді бүкіл әлемнің ең бақытты баласындай сезінемін. Біздің отбасымыздың арасындағы махаббат пен сыйластықты ештеңемен алмастыруға болмайды.
Кейде біз қиындықтарға да тап боламыз. Мысалы, өткен жылы әкем ауруханаға түсті. Сол кезде біздің үйдің іші қараңғыдай болып кетті. Анам үнемі көз жасымен жүрді, мен де сабағыма зейін қоя алмадым. Бірақ біз сол қиындықты да бірге жеңдік. Біз бір-бірімізге таяныш болдық. Әжем бізді жігерлендіріп, «Отбасы бірлігі – ол үлкен күш» деп жиі айтатын. Расымен де, біз қиын кездерде бірігіп, күшімізді еселеп, әкемді аман алып қалдық. Сол кезде мен отбасымның маған қаншалықты қымбат екенін тағы бір рет түсіндім.
Менің түсінуімше, отбасы – бұл тек қандас туыстар емес, бұл бір-біріңе деген сенім, сүйіспеншілік пен қамқорлық. Біз бір-біріміздің мұңымызды да, қуанышымызды да тең бөлісеміз. Мен бір күні үлкен адам болғанда, әкедей еңбекқор, анадай мейірімді, әжемдей дана болғым келеді. Мен өз отбасымның дәстүрлерін, оның ізгі қасиеттерін болашақта өз балаларыма жеткізгім келеді.
Мен өз отбасымды мақтан тұтамын. Ол менің күш-қуатымның көзі, шабытымның бастауы. Біздің үйде әрқашан күлкі мен махаббат толы. Жанжалдар мен реніштер тез кешіріледі. Кешке теледидар қарап, бірге күлеміз. Демалыс күндері таза ауаға шығып, бірге серуендейміз. Осы қарапайым сәттер менің өмірімдегі ең бақытты сәттер болып қала береді. Менің отбасым – менің алтын қазынам. Ол менің жүрегімнің ең жылы бұрышы.