Сочинение "Могила льва. Асилкам гэтым ад роду Машэка быу"
Могила льва. А силкам гэтым ад роду Машэка быў.
Сярод густых лясоў і палёў, дзе воўчыя стаі ў поўні спакойна прабіваліся праз змрок, стаяла адзіная сяліба. Гэты дамок, невялікі і нават не дужа старэнькі, хаця ўжо паволі аплёўся мохам, быў асяродкам адзінокай легенды. У тых мясцінах я, а Машэка, за жывое імя быць не мог, любіла знайсці свое апошнее прытулышча старая даліна, якую ўсе называлі “Могіла льва”.
Адзін дзень я вырашыў гэтую далінай прайсціся. Ішоў машэка, думку сваю не апускаючы, і раптам заўважыў аздабленне магілы. Тут былі камні, вялікія і грубыя, але сумоў ў іх жа жылах было нешта бліскучае і загубленае ў стагоддзях. Час ціха праходзіў тут, як вецер па лістах бяроз.
Сядзеў тут і думаў тады я, ці мог быць хвілін ці дзён, але думкі ўсё вярталі мяне да рэчаў, аб якіх челаваў не любіў казаць. Калісьці тут глыбока рыкал леў, што прыўклаўся ў свае апошняя хвіліну на гэтых камянях, пры адчаі, але і з найвечным гонарам. Гэты леў быў не толькі гледжанне жывёл, але і прататыпам духу, што застаўся тут – сілы, якой я ад роду быў асілен.
Жыў я, думаў, і аднойчы зразумеў: моц у кожнага ўнутры крыецца. Не важна, колькі гадоў ты пражывеш, ценне пры гэтым, усё залежыць ад таго, як дух твой на свет яго палку светла.
Могілкі лева – гэта месца, дзе жыў дух не толькі адзінкавага поўнага звера, але дзе да гэтых пор жыве сіла і магутнасць кожнага, хто тут знойдзе сваю смеласць. Тут я ўбачыў, што быць моцным — гэта не значыць знешне, а духам жывым. Машэка быў асілен гэтай моццю ад роду і да скону.
Лёг і адправіўся, пакінуўшы ў гэтай даліне не толькі цела прыточнага велічнага лева, але і свае думкі об суверэннай сапраўднасці жыцьця. Камні застануцца, магчыма, і тысячы гадоў, але дух іх будзе вечна кіравацца гэтым светам, як адгалоскі старой легенды пра машэка і могілу льва.