Сочинение Кніга навучыла мяне

Самая галоўная кніга ў маім жыцці — гэта не вучэбнік і не энцыклапедыя. Гэта тая, якую мне чытала бабуля перад сном, калі я быў зусім маленькім. Яна называлася "Дзядулевы казкі", і там была адна гісторыя пра старога дуба, які расце на ўскрайку лесу. У тым дубе жыла сава, якая ведала ўсе сакрэты ветру. Я не разумеў тады, чаму гэтая казка так мяне чапляе. Але цяпер, калі я стаў старэйшы, я зразумеў: тая кніга навучыла мяне слухаць цішыню. У свеце, дзе ўсё гучыць і крычыць, дзе тэлефон вібруе кожныя пяць хвілін, вельмі важна ўмець спыніцца і пачуць, як шапоча вецер. Кніга навучыла мяне, што самыя важныя рэчы часцей за ўсё бываюць негучнымі. І што за кожнай маўклівай гісторыяй хаваецца нейкі вялікі сэнс.
Я доўга думаў, што чытаць — гэта проста складаць літары ў словы. А потым, у пятым класе, я ўзяў у бібліятэцы кнігу пра хлопчыка, які страціў сваю сям'ю. Там не было казачных фей і чароўных мячоў. Было толькі сумнае пачуццё, якое сядзела ў грудзях і не хацела адпускаць. Чытаючы тую гісторыю, я ўпершыню зразумеў, што такое спачуванне. Мне не трэба было ведаць таго хлопчыка, каб адчуваць яго боль. Кніга навучыла мяне плакаць над чужым лёсам і радавацца чужой перамозе, быццам яна мая ўласная. Гэта быў сапраўдны ўрок чалавечнасці. Я зразумеў, што паперы і чарніла могуць стаць мастом паміж двума сэрцамі, нават калі паміж імі сотні гадоў і тысячы кіламетраў. Што літары — гэта не проста знакі, а эмоцыі, загорнутыя ў сказы.
Неяк настаўніца па літаратуры сказала: "Кніга — гэта храм, куды трэба ўваходзіць з чыстымі думкамі". Тады я толькі пасмяяўся — ну што за патэтыка. Але калі я прачытаў "Маленькага прынца", я зразумеў, што яна мела рацыю. У гэтай кнізе было столькі мудрасці, што яна змяніла маё стаўленне да дружбы. Я раней думаў, што сябар — гэта той, з кім можна пагуляць у футбол ці падзяліцца бульбачкай. Аказваецца, сябар — гэта той, на каго ты "прыручаеш" і за каго ты "нясеш адказнасць". Гэтае простае слова — адказнасць — перакуліла мой свет. Кніга навучыла мяне, што сапраўдныя адносіны будуюцца не на забавах, а на клопаце і павазе. Што кожнае слова мае вагу, і што часам самыя кароткія сказы нясуць самы вялікі сэнс, як той самы: "Зрок — гэта не ўсё. Самае галоўнае схавана ад вачэй".
Бывалі моманты, калі я не хацеў нічога рабіць. Урокі, трэнероўкі, хатнія справы — усё здавалася марным і сумным. У такія дні я браў з паліцы тоўсты том пра прыгоды аднаго непакорлівага падарожніка, які адправіўся ў Антарктыду. Гэты чалавек сутыкаўся з такімі цяжкасцямі, якія мне нават не сніліся: холад, голад, страта сяброў. Але ён не здаваўся. Ён ішоў наперад, таму што меў мару. Гэтая кніга навучыла мяне стойкасці. Я зразумеў, што няма нічога больш магутнага за чалавечае жаданне. Калі ты ведаеш, нашто ты прачнуўся раніцай, ніякія перашкоды цябе не спыняць. Мне стала сорамна скардзіцца на стомленасць, бо перад вачыма стаяў той падарожнік, які ішоў па снезе, не ведаючы, ці вернецца дадому. Кніга стала маім асабістым трэнерам па волі.
Самае цікавае, што кніга навучыла мяне гаварыць. Калі я чытаю розныя гісторыі, я падсвядома запамінаю, як людзі выказваюць свае думкі, як яны спрачаюцца, як прызнаюцца ў каханні і як просяць даравання. Зараз мне лягчэй падабраць словы, каб патлумачыць настаўніку, чаму я не згодны з яго меркаваннем, або каб пацешыць сябра, калі яму сумна. Мае словы сталі маім інструментам. І я ўдзячны кнігам за тое, што яны далі мне гэты інструмент. Я зразумеў: слова — гэта вельмі моцная зброя. Яно можа ўратаваць, а можа і забіць. І толькі ад цябе залежыць, як ты ім скарыстаешся.
Цяпер я часта бачу, як мае аднакласнікі сядзяць у тэлефонах, гартаюць стужку за стужкай і нічога не запамінаюць. Я не кажу, што гэта дрэнна. Але мне шкада, што яны не адчуваюць таго шчасця, калі ты адкрываеш кнігу і трапляеш у іншы свет. Калі ты першы раз сустракаеш героя, з якім табе наканавана расставацца толькі на апошняй старонцы. Кніга навучыла мяне не баяцца самоці. Таму што калі ў цябе ёсць кніга, ты ніколі не адзінокі. Ты заўсёды можаш пагаварыць з разумным чалавекам, які жыў сто гадоў таму, або з паэтам, які ведае лепш за цябе, што такое трывога і надзея.
Напэўна, я яшчэ не раз зразумею, як менавіта кнігі змянілі мяне. Можа, праз дзесяць гадоў я адкрыю для сябе новы сэнс у старых радках. Але адно я ведаю дакладна: кніга — гэта настаўнік, які ніколі не крычыць. Яна цярпліва чакае, пакуль ты прыйдзеш і папросіш парады. Яна вучыць думаць, адчуваць, а галоўнае — быць чалавекам. Я іду ў агульнарэжымную школу, і мне скажуць, што галоўнае — гэта матэматыка і фізіка. Але я ведаю: самы галоўны урок у маім жыцці — гэты урок дабрыні і мужнасці — я вынес менавіта з кніг. І гэтыя веды ніякая формула не заменіць.