Сочинение Паведамленне пра Цетку

Калі я думаю пра сваю цётку, перада мной паўстае вобраз цёплага святла. Яна з’яўляецца ў маёй памяці ў той самы час, калі сонца ўжо амаль схавалася за высокай хвояй, а паветра робіцца празрыстым і густым, як мёд. Яе дом — гэта не проста будынак з бярвёнаў і шкла. Гэта цэлы сусвет, дзе пахне сушанымі яблыкамі, мятным чаем і драўнінай, адпаліраванай да мяккага бляску. Цётка Вера — чалавек, які, здаецца, жыве не па гадзінніку, а па сонцы, па шэпту саду, па руху аблокаў. Яна ўмее спыняць час.
Яе рукі — гэта асобная гісторыя. На іх скура трохі грубая, цёплая, з цёмнымі жылкамі, якія пераплятаюцца, нібы корані старога дуба. Мне падабаецца глядзець, як яна робіць нешта звычайнае: чысціць бульбу, падкручвае фіранку, перабірае грэчку. У гэтых рухах ёсць такая спакойная ўпэўненасць, якая бывае толькі ў тых, хто ведае, што такое праца, і хто любіць сваю справу. Калі я хварэла малой, яна клала сваю далонь мне на лоб, і мне здавалася, што гэтая далонь можа выцягнуць з мяне ўсю тэмпературу, увесь жар, пакінуўшы толькі адчуванне бяспекі. А яшчэ, я ніколі не забуду, як яна важыць на руцэ яйка, прыкладвае яго да шчакі і ўсміхаецца: «Гэта курачка Зорка сёння пастаралася, яе яечкі заўжды большыя і цяплейшыя».
У яе доме заўсёды шумна. Не ад людзей, бо цётка жыве адна, а ад рэчаў. Гамоніць старая шафа з дубовымі дзвярыма, уздыхаюць падлогі, стракоча гадзіннік з маятнікам, якому ўжо, мабыць, сто гадоў. На кухні, у вялікай беленай печы, жыве свой асобны свет. Зімой я люблю сядзець на прыступцы каля гэтай печы, глядзець, як перабірае полымя і слухаць, як у чыгуне нешта булькае, шыпіць, патрэсквае. Цётка Вера балбоча з печчу, як з жывой істотай: «Ну, годзе табе, не шугай так, а то хлеб прыпаліцца. Ціха, ціха, мая радзімая». І печ быццам слухаецца, полымя робіцца роўным і спакойным.
Яна вядзе гаспадарку, і гэта не проста абавязкі. Гэта сапраўднае мастацтва. Яна сушыць травы і раскладвае іх у палацяныя мяшочкі, кожная трава ведае сваё месца. Мята для думок, ліпа ад прастуды, зверабой ад тугі. «Бо, — кажа яна, — кожная жывая рэч патрабуе свайго падыходу». І гэтае правіла распаўсюджваецца на ўсё: на курэй, якім яна спявае песні, на сад, з якім яна размаўляе падчас паліву, нават на старыя рэчы, якія яна не выкідвае, а перашывае, ратуе, дае ім другое жыццё.
Самае галоўнае, чаму я вучуся ў цёткі Веры, — гэта не спяшацца. У нашым свеце, дзе ўсё бегаюць, не паспяваюць, тэлефануюць, цётка застаецца востравам спакою. Яна можа гадзіну сядзець на ганку і назіраць, як мурашка цягне саломінку. Або доўга гладзіць ката па спіне, пакуль той не замурлыкае, нібы матор. Яна кажа: «У цішыні можна пачуць самае галоўнае. Калі ты будзеш ўвесь час грукацець, ты не пачуеш, як спявае тваё сэрца». Спачатку мне гэтыя словы здаваліся дзіўнымі, але, калі я сама спрабую хаця б на хвілінку спыніцца і памаўчаць, я адчуваю, што ўнутры мяне сапраўды становіцца цішэй і больш зразумела.
Мы часта сядзім па вечарах на яе кухні пры святле керасінавай лямпы, бо цётка не любіць яркага электрычнага святла. У гэтым залатым паўзмроку яе твар здаецца маладым і спакойным. Яна расказвае мне пра сваё жыццё. Пра тое, як у дзяцінстве яна любіла бегаць басанож па расe, як у вайну яны хаваліся ў склепе і як бацька прывёз ёй з горада кнігу казак, якую яна перачытвала сотню разоў. Я слухаю, і мне здаецца, што я чытаю цікавую кнігу, дзе галоўная гераіня — мая ўласная цётка, якая шмат чаго перажыла, але не страціла здольнасці радавацца маленькім рэчам.
Цётка можа знайсці прыгажосць там, дзе іншы не заўважыць нічога. «Глянь, — кажа яна, паказваючы на звычайную лужыну пасля дажджу, — неба купаецца. Хіба гэта не цуд?» І сапраўды, я гляджу на лужыну і бачу не проста ваду, а люстэрка, у якім адбіваюцца аблокі, галінкі і сінява. Яна вучыць мяне бачыць гэтыя цуды. Яна вучыць мяне, што хлеб можа быць смачным нават без масла, калі яго пякла любячая рука, што птушкі спяваюць не проста так, а радуюцца новаму дню, што старыя карані дрэва, якія вылезлі з зямлі, — гэта не перашкода, а «масток, па якім бягуць мурашкі».
Мне шкада тых, у каго няма такой цёткі. Бо цётка Вера для мяне — не проста сваячка. Яна — мая сцежка да разумення, што такое дабрыня. Не тая дабрыня, якая гучная і паказальная, а ціхая, штодзённая, тая, што праяўляецца ў рухах рук, у цёплым позірку, у гатоўнасці заўсёды выслухаць. Яна напаўняе мяне пачуццём, што свет — ён не варожы, ён поўны цяпла і сэнсу. Калі я вырасту, я хацела б стаць такой, як яна. Хацела б мець такія ж спакойныя рукі, умець ствараць утульнасць з паветра і ўсмешкі і ведаць, што час — гэта не вораг, а сябар.
Дзе б я ні была, у маім сэрцы заўсёды ёсць маленькі куток, дзе пахне мятным чаем, гарыць керасінавая лямпа і жыве мая цётка Вера. І калі мне робіцца цяжка, я заплюшчваю вочы і ўяўляю, як яна гладзіць мяне па галаве і ціха кажа: «Не спяшайся, мая рыбка. Усё будзе добра, калі ты будзеш слухаць сваё сэрца». І я веру, што так і будзе. Бо дзе ёсць такая цётка, там заўсёды ёсць і святло.